Ritmiyle müsemma alemin ahenginde ritmi kaçıranlar; Biz, insan organizması.
Ritmi kaçırmış bir geyik gördünüz mü hiç? Yahut gagalamaktan vazgeçmiş bir tavuk? Peki ya eşelemekten vazgeçen bir kurt? Yahut görmenin en ince frekansına ayarlı olan gözlere sahip iken görmekten vazgeçmiş bir mürekkep balığı gördünüz mü hiç?
Tabiata dahil her organizma ritmin zikrine eşlik eder bitkiler aleminde de durum farksız baharda çiçeklenen bitki alemi ille de arıyı cezbedip polenini aleme dağıtır ve bu şekilde hayat mümkün kılınır.
Peki ya insan? Ne ara ritmin zikrinden koptu? Hatırlamak için ne gerek belki de en kritik soru bu.
Cevabın bin türlü yolu vardır elbet ama iki yanıtı buraya iliştireyim belki duyan, duyup kullanan olur.
Cevaplardan biri tabiat, ritmin zikrini öğretecek en iyi hoca o zikri yapan olmalı. Tabiatın hangi üyesini görürsen dur ve izle. Görmek için bak ona.
Cevaplarden ikincisi Nefes. O da eve giden yolu bilenlerden. Onu izlemeye zaman ayır. Evet nefesini tutabilirsin dilersen; hızlı, hızlı almak istediginde alabildiğin gibi. Fakat uykuda? O ritme uyar. . . Yani ritimden kopan insanlar olarak bizler aslında kadim ormanı içimizde taşıyoruz elbet bir haber. Bu da insanın en büyük dilemmalarından biri. . . Ritmi duymak için kulağa ihtiyaç olmayan bir yerde; Uyanalım dilerim.
Sevgiyle sarıldım. Na’zan.